ผู้เข้าสอบสัมภาษณ์ นางสาวนิมิตรา เจริญสกุล
  ขั้นที่ 1 : http://catzone007.exteen.com/20130228/entry 
 
ผู้รับการสัมภาษณ์
นายศิรชัช สัจจนานานนท์ (ครูเซน) วิชาคณิตศาสตร์
 
 
แก้ไขครั้งที่ 1 เน้นสีชมพู (15 เม.ย.)
*แก้ถึงคอมเมนต์ที่ 1 และ 2 : ผปค.ไหมฟ้าและผปค.แฟง*
 
 
--------------------------------------------
 
 
 

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้ารับอรุณวันใหม่ สายลมจากทะเลที่อยู่ไม่ไกลนักพัดผ่านมาอย่างแผ่วเบา เป็นสัญญาณที่ดีที่เหมาะจะเริ่มต้นและต้อนรับสิ่งใหม่ ๆ ที่จะเข้ามาในชีวิต เหมือนกับตัวเราที่กำลังเดินผ่านรั้วประตูโรงเรียนแห่งใหม่ เริ่มต้นชีวิตตามประสานักเรียนมัธยมปลายและพบปะเพื่อนใหม่ ๆ แต่ก็ยังมีอุปสรรคอย่างหนึ่งที่เราต้องฝ่าไปให้ได้ก่อนที่จะเริ่มสิ่งเหล่านั้น... นั่นก็คือ.....”การสอบสัมภาษณ์”เพื่อที่จะเข้าโรงเรียนลูกบาศก์แห่งนี้....

 

“เอาล่ะ... อย่างแรกก็..หาเป้าหมายก่อนสินะ แต่โรงเรียนกว้างจังแหะ เริ่มจากตรงไหนดี..”เด็กหญิงร่างเล็กมองไปรอบ ๆ  สถานที่แปลกใหม่ทำให้เธออดที่จะรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ ยิ่งเพราะรู้สึกเป็นกังวลมาก ๆ ทำให้ฝันหวานมาถึงโรงเรียนเร็วกว่าเวลาที่กำหนดไว้ซะอีก

 

ใจสั่นไปหมดเลย... รู้สึกตื่นเต้นจัง คิดไปเองรึเปล่านะ..เหมือนโรงเรียนใหญ่ขึ้นกว่าที่เห็นเมื่อกี้อีก.. คิดมากไปแล้วเรา.. แถมยังดันมาก่อนเวลาตั้งสิบนาที...บื้อจริง ๆ เลย

 

ฝันหวานสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อนเรียกสติตัวเองก่อนจะเริ่มออกตัวเดินไปตามทาง บริเวณรอบ ๆ ที่มีต้นไม้เต็มไปหมดทำให้รู้สึกสงบใจขึ้นมาบ้าง แต่ความตื่นเต้นและความกังวลก็ไม่ได้หายไปแลย

 

เวลาผ่านไปไม่นาน คาดว่าน่าจะไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ ฝันหวานก็ได้เดินมาถึงบริเวณสวนกลางโดยที่ตลอดทางที่เดินมานั้นเพราะด้วยความที่เป็นคนเร่งรีบอยู่แล้วจึงทำให้ฝันหวานสะดุดล้มไปบ้างแต่ไม่ได้แผลตรงไหน แต่เมื่อพอฝันหวานมองไปรอบ ๆ บริเวณนั้นจนเพลินตาจึงมำให้เผลอชนเข้ากับต้นไม้โดยที่ลืมมองทางข้างหน้า

 

"อ โอ๊ย...เจ็บอ่ะ..."เด็กสาวทรุดลงไปนั่งยอง ๆ กับพื้นพลางกุมหน้าผากไว้ เพราะเมื่อกี้ชนเข้ากับต้นไม้อย่างจังจึงทำให้หน้าผากขึ้นรอยแดงและรู้สึกปวดบริเวณดั้งจมูกเล็กน้อยแต่ไม่มาก จากที่กังวลอยู่แล้วก็ยิ่งกังวลหนักขึ้นไปอีกเพราะคิดว่านี่อาจจะเป็นลางก็ได้ พอความเจ็บบรรเทาลงฝันหวานก็ลุกขึ้นยืนและเริ่มเดิน ๆ ในสวน หลังจากผ่านไปซักพักฝันหวานก็เจอเป้าหมายรายแรกหรือผู้ที่จะถูกสัมภาษณ์เป็นรายแรกนั่นเอง

 

เอ๊? พี่คนนั้นเขานั่งรถเข็นนี่? แปลกจังเลยแฮะ...ลองเข้าไปทักดีกว่า

 

เด็กสาวเดินเข้าไปหาเป้าหมายด้วยกำลังใจเต็มเปี่ยม แต่เมื่อเท้าทั้งสองข้างหยุดอยู่ที่ด้านหลังของเด็กหนุ่มคนนั้นเธอก็เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา แถมยังแสดงท่าทางเกร็ง ๆ ออกมาอย่างเห็นได้ชัด“อะ เอ่อ....”เสียงเล็กๆเอ่ยแบบตะกุกตะกักแต่ก็ดังพอที่คนตรงหน้าจะได้ยินเสียง เด็กหนุ่มหันมามองด้วยใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มสดใสอยู่ตลอดเวลา ถึงไม่ต้องบอกเขาก็คงรู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นใครเพราะเพียงแค่มองจากเครื่องแบบและท่าทางเท่านั้น

 

“สวัสดีครับ มีอะไรให้พี่ช่วยไหม?”ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววอบอุ่น บรรยากาศรอบ ๆ ตัวของอีกฝ่ายทำให้ความรู้สึกตื่นเต้นของฝันหวานลดลงไปบ้าง

 

“จ จ้ะ.. คือ...หนูชื่อนิมิตรา เจริญสกุล ชื่อเล่นชื่อฝันหวาน ยังไงถ้าไม่เป็นการรบกวน..หนูขอสัมภาษณ์พี่ได้ไหมจ๊ะ?”เธอรีบตอบรับคนตรงหน้าอย่างแข็งขัน

 

“ได้สิครับ พี่ชื่อคณิตนารถ โรจรธีรศานติ์ สั้นหน่อยก็คณิตครับ แต่ก่อนอื่นพี่ว่าน้องทำแผลที่หน้าผากก่อนดีกว่าไหมครับ? แดงเป็นมะเขือเทศเลย”ร่างตรงหน้าพูดอย่างเป็นห่วงพลางชี้ไปที่หน้าผากของตนเองประกอบไปด้วย

 

"อ เอ๊? จริงเหรอจ๊ะ!?"พอรู้แบบนั้นฝันหวานก็รีบยกมือขึ้นปิดหน้าผากตนเองไว้ ใบหน้าขาวขึ้นสีจาง ๆ เพราะความเขินอาย

 

"ไม่ต้องห่วงหรอกครับ พี่ไม่ล้อน้องฝันหวานหรอก พี่มีพลาสเตอร์ยาพอดี เอาไปใช้ก่อนนะครับ แล้วพอกลับบ้านแล้วพี่แนะนำว่าทายาด้วยน่าจะช่วยได้เยอะนะครับ"คณิตหยิบแผ่นพลาสเตอร์ยาในกระเปากางเกงนักเรียนของตนเองออกมาก่อนจะยื่นให้เด็กสาว 

 

“ข ขอบคุณจ้ะ...”เธอยกมือไหว้ขอบคุณตามมารยาททีนึงก่อนจะรับพลาสเตอร์มาแล้วแปะลงบนหน้าผากตัวเอง นึกอายกับความซุ่มซ่ามของตัวเองอยู่เหมือนกันแต่ก็พยายามพูดเปลี่ยนเรื่องเพื่อลืมสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้"ง งั้น...หนูจะ..ขอเริ่มสัมภาษณ์เลยนะจ้ะ...เอ่อ...."ฝันหวานเงียบเสียงไปเหมือนกำลังคิดอะไรซักอย่างเพราะคำถามที่เจ้าตัวจะใช้สัมภาษณ์อีกฝ่ายลอยหายไปกับสายลมหมดแล้วนั่นเอง

 

“มีอะไรเหรอครับ?”เด็กหนุ่มพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางลำบากใจของเด็กสาว

 

ฝันหวานสะดุ้งนิดเมื่อโดนดูออก หัวเราะแหะ ๆ อย่างรู้สึกอายนิด ๆ “คือ..เหมือนหนูจะลืมหัวข้อที่จะถามพี่..ไปเกือบหมดทุกอย่างแล้วน่ะจ้ะ.. แฮ่”ยิ้มแห้ง

 

เมื่อได้ยินดังนั้นคณิตก็ยกยิ้มขึ้นพลางหัวเราะเบา ๆ “ไม่เป็นไร ๆ มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกนะครับ เพราะยังไงน้องฝันหวานก็ยังไม่ได้ลืมไป ’ทั้งหมด’ นี่ครับ..”เขายิ้มอย่างเป็นมิตรเพื่อให้เด็กสาวตรงหน้ารู้สึกสบายใจขึ้น

 

“นั่นสินะจ๊ะ.. ขอบคุณจ้ะพี่คณิต”เธอยิ้มรับให้กับเด็กหนุ่มก่อนจะเริ่มถามคำถาม“งั้นหนูขอถามคำถามที่ยังจำได้อยู่ล่ะกันนะจ๊ะ”

 

“ได้สิครับ ว่ามาเลย”คณิตยกยิ้มปนขำเล็กน้อย

 

“พี่คณิตเรียนอยู่แผนการเรียนอะไรเหรอจ๊ะ?”คำถามแรกถูกเอ่ยออกมาจากปากเล็กด้วยน้ำเสียงที่ปนความตื่นเต้นเล็กน้อย

 

“แหม เหมือนโดนสัมภาษณ์งานยังไงก็ไม่รู้ ไม่ต้องเกรงขนาดนั้นก็ได้ครับ”เขาอดไม่ได้ที่จะขำกับความเอาจริงเอาจังของเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ตรงหน้าแต่ก็ตอบคำถามอย่างไม่อ้อมค้อม“พี่เรียนอยู่แผนการเรียนอังกฤษ-ญี่ปุ่นครับ”

 

คำตอบที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมานั้นทำให้ดวงตาของเด็กสาวเบิกกว้างขึ้นพร้อมด้วยประกายระยิบระยับในดวงตา”ง งั้นก็แผนเดียวกับที่หนูจะเรียนเลยนี่จ๊ะ?”น้ำเสียงและท่าทางของเธอแสดงถึงความยินดีอย่างเห็นได้ชัด

 

“เอ๊? จริงเหรอครับ?”คณิตเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจก่อนจะคลี่ยิ้มด้วยความยินดีเช่นกัน”งั้นแสดงว่าแบบนี้น้องฝันหวานก็จะมาเป็นรุ่นน้องแผนการเรียนเดียวกับพี่สินะครับ? น่าดีใจนะเนี่ยที่มาเจอเด็กแผนเดียวกัน”

 

“แฮะ ๆ หนูก็ดีใจเหมือนกันจ้ะ จริง ๆ ก็แอบกังวลอยู่เหมือนกันว่าจะเจอรุ่นพี่แบบไหนบ้าง..แล้วก็แผนนี้จะเรียนยากไหมน่ะจ้ะ แถมหนูก็ไม่เก่งภาษาญี่ปุ่นด้วย อดกังวลอะไรต่อมิอะไรไม่ได้เลย”เธอยิ้มแห้งพลางเผยความกังวลที่สะสมมาตั้งแต่ก่อนเข้ามาในโรงเรียนด้วยความเผลอตัว

 

“ไม่ยากหรอกครับ ถ้าน้องฝันหวานตั้งใจจริงก็ไม่มีอะไรยากเกินไปหรอกครับ”คณิตพูดให้กำลังใจพร้อมรอยยิ้ม

 

“ขอบคุณจ้า แต่ดูท่าจะออกทะเลแล้ว งั้นหนูขอต่อเลยนะจ๊ะ”ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะขานรับฝันหวานก็เริ่มถามคำถามต่อไปทันที

 

“คือ..หนูอยากรู้ว่าปีแรกที่พี่เข้ามาเรียนที่นี้ลำบากไหมจ๊ะ?”

 

“ปีแรกเหรอครับ? ตอนนั้นที่พี่เข้ามานี่เวลาจะคุยกับใครก็เกรง ๆ อยู่เหมือนกัน เพราะไม่รู้จักใครด้วย แต่พออยู่ไปนาน ๆ มันก็เริ่มปรับตัวได้ แถมยังได้เจอเพื่อนใหม่ ๆ แล้วก็แปลกไม่ซ้ำใครด้วย”พอคณิตนึกถึงเพื่อน ๆ ในห้องก็อดอมยิ้มกับความเฮฮาของสมาชิกทั้งหลายไม่ได้ ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขทีเดียว

 

“ว้าว...เหมือนว่าพี่คณิตจะปรับตัวเก่งเหมือนกันนะจ๊ะ.. หนูอยากทำแบบนั้นได้บ้างจัง กลัวว่าจะประหม่าจนทำอะไรผิดพลาดตลอดเลย”รอยยิ้มของฝันหวานจางลงไปเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความซุ่มซ่ามและนิสัยแย่ ๆ ของตัวเองเมื่ออยู่กับคนอื่น

 

“พี่เชื่อครับว่าน้องฝันหวานต้องทำได้แน่ ถึงแม้น้องจะเห็นว่ามันไม่ง่ายแต่มันก็ไม่ยากเกินความสามารถของน้องฝันหวานหรอกครับ สู้ ๆ นะครับ”เด็กหนุ่มกำมือก่อนจะยกขึ้นเป็นเชิงให้กำลังใจ

 

“ขอบคุณจ้ะพี่คณิต”เด็กสาวยิ้มร่าพลางหัวเราะอย่างดีใจเมื่ออีกฝ่ายพูดให้กำลังใจขนาดนี้ ถึงแม้จะรู้จักกันครั้งแรกแต่เพราะความเข้าอกเข้าใจและนิสัยมองดลกในแง่ดีของคณิตทำให้ฝันหวานรู้สึกเบาใจและมีแรงฮึดในการสอบเข้าโรงเรียนลูกบาศก์แห่งนี้ รวมถึงการพบปะกับผู้คนใหม่ ๆ ที่ฝันหวานจะต้องเจออีกในไม่ช้า

 

 

สรุปการสัมภาษณ์

นักเรียนรุ่นเก่า(ชาย) : นายคณิตนารถ โรจรธีรศานติ์(คณิต)

ระดับชั้น : ม.5

แผนการเรียน : อังกฤษ – ญี่ปุ่น

เวลาสัมภาษณ์ : 9.01 น. – 9.32 น.

สถานที่ : บริเวณสวนกลาง

ข้อมูล :

- ยิ้มแย้ม เป็นมิตร

- บรรยากาศรอบตัวให้ความรู้สึกผ่อนคลาย

- มองโลกในแง่ดี

- เป็นคนนุ่มนวลและสุภาพ

- คุยสนุกและเป็นที่ปรึกษาได้ดีในระดับหนึ่ง

- ได้พลาสเตอร์ยามาด้วย แต่อายจังที่พี่เขาเห็นแผลบนหน้าผาก

 

-----------------------------------

 

เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน คิดว่าน่าจะผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น หลังจากที่ฝันหวานคุยเรื่อยเปื่อยกับคณิต รุ่นพี่แผนการเรียนเดียวกันเสร็จก็ให้ลูกอมรสส้มเป็นสัญลักษณ์แทนการแสดงความรู้จักก่อนจะออกเดินหาผู้ที่จะถูกสัมภาษณ์รายที่สอง

 

เหมือนสวรรค์จะเข้าข้าง เมื่อเดินออกมาจากสวนไปทางอาคารเรียนก็เจอเข้ากับเด็กหญิงผมยาวสีน้ำตาลมัดแกละสองข้าง ตากลมโตดูน่ารักกำลังนั่งอ่านนิยายอยู่เงียบ ๆ ที่ใต้อาคารและท่าทางที่กำลังอินมากกับเนื้อหาในนิยายของเธอก็ทำให้ฝันหวานรู้สึกสนใจเล็กน้อย

 

ฝันหวานค่อย ๆ เดินเลียบ ๆ เคียง ๆ เข้าไปหา ถึงในใจไม่อยากจะขัดตอนอีกคนนั่งอ่านหนังสือในมือแต่ก็รู้สึกอยากจะรู้จักด้วย อาจจะเป็นเพราะออร่ารอบ ๆ ตัวให้ความรู้สึกที่ค้ลายคลึงตนเองก็ได้ล่ะมั้ง

 

เหมือนว่าสาวน้อยผมแกละจะสังเกตเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังค่อย ๆ เดินเข้ามาหาตนจึงตัดสินใจเงยหน้าผละจากหนังสือแล้วหันไปยิ้มให้กับรุ่นน้องด้วยรอยยิ้มสดใส

 

“สวัสดีจ้ะ มีอะไรให้พี่ช่วยไหมจ๊ะ?”เธอเอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทางของเด็กสาวตรงหน้าที่เหมือนกำลังจะทักเธอพลางยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร

 

“จ จ้ะ..”ฝันหวานรีบพยักหน้าทันที”คือ..หนูจะมาสัมภาษณ์พี่น่ะจ้ะ..เอ่อ.. พี่จะสะดวกไหมจ๊ะ?”

 

“ไม่เป็นไรจ้ะ พี่สะดวกอยู่แล้วล่ะจ้ะ”เธอโบกมือข้างนึงไปมาก่อนจะวางหนังสือลงบนตัก”พี่ชื่อทิชากร วิจิตรไกรสร ชื่อเล่นชื่อไหมฟ้าจ้ะ แล้วน้องล่ะจ๊ะ?”สาวน้อยผมแกละแนะนำตัวเองเสร็จสรรพก่อนจะเอ่ยถามเด็กน้อยตรงหน้าบ้าง

 

“จ จ้ะ หนูชื่อนิมิตรา เจิรญสกุลจ้ะ ชื่อเล่นฝันหวาน เรียกฝันก็ได้นะจ๊ะแล้วแต่สะดวกเลย ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะพี่ไหมฟ้า”เมื่อแนะนำตัวบ้างแล้วก็ยิ้มให้กับอีกฝ่ายตามมารยาท

 

“ทำตัวตามสบายก็ได้จ้ะ แนะนำตัวซะทางการเลย”หัวเราะเบา ๆ

 

หวา..โดนทักเรื่องนี้อีกแล้วแหะ สงสัยเราจะจริงจังมากไปจริง ๆ ..

 

“มันเคยชินน่ะจ้ะ เวลาเกร็ง ๆ มันจะเผลอทุกทีเลย.. หนูขอนั่งข้าง ๆ ได้ไหมจ๊ะ?”เอ่ยถามอีกฝ่ายเป็นเชิงขออนุญาติเพราะเริ่มรู้สึกเมื่อยขาเล็กน้อย ตั้งแต่ตอนที่สัมภาษณ์กับคณิตก่อนหน้านี้ก็ยืนแทบจะตลอดเลย

 

“ได้สิจ๊ะ นั่งเลย ๆ ”ไหมฟ้าเขยิบไปด้านข้างเล็กน้อยเว้นที่ให้ฝันหวานได้นั่ง เมื่อนั่งลงบนม้านั่งฝันหวานก็เริ่มออกปากถามทันที"พี่ว่าเวลาอยู่กับพี่ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้จ้ะ.. ทำตัวตามสบายเถอะ พี่เข้าใจนว่าน้องฝันหวานรู้สึกยังไง"ไหมฟ้าพยายามเกลี่ยกล่อมให้ฝันหวานรู้สึกผ่อนค